İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

O kişinin başında şiddetli vazgeçilmez yara izi vardı. Savaşta başına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Nasır’dı. Savaş ortamında ağır yaralar asıt olmuş sığınmacıların şifa gören Danimarka merkezinde bir zaman bakım alıyor. Sağ eli hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günler avucuma birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra eve kalemleri sahiplerinin ihtiyacı bekleniyordu okulun yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların ayrı bir hikayesi vardı. Bazıları savaşın etkisini şiddetle yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimiz Bırakın etmeyin!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Okulda ve aile ortamında uyum güçlüğü.

Görevli danışmanı çabalar başarısız kaldı. İdare, gelişmeleri görüşmek için Rahman’ın ailesini daveti yapmayı tespit etti.

Bütün aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birden birlikte birlikte kalıyorlar. Büyük aile birlikte toplantı salonuna girişte, O çocuk ayağa kalktı, “Öğretmen!” bağırdı koşarak dedesinin ellerini öfkeye ilk kez kullandı.

Dışarısı soğukken ben, çift kat. Dede terlikle geldi. Ceketin üzerine giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini bileğe kadar düzenlenmiş giydi. Anne ve nine kapalıydı. İş yerindeki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk fazla rahatsız oldu. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk ruhu gizli gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba, Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından yakalandığını söyledi Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleriyle haklı olarak uyurken gece saatlerinde işemeye!” söyledi. Rahman utanarak odadan terk etmek istedi. Konuyu fazla ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailenin da onayıyla Rahman’ın birkaç danışmana yönlendirilmesine karşılık buldu. Okul zaman zaman Rahman’la rehberlik ve işbirliği görevi görev verildi.

Sonraki zamanlarda Rahman okulda koşarken, kapıya çarptı. Zararı olmadı fakat hissi acı duydu, samimi uzun ağladı. Rahman’ı avutmak için elinden tutarak okul götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir adet renkli kalemler yerleştirdim. Raftan, bir kitap aldı okuyor görerek uzaktan onu sessiz sade> izledim. Rahman, farklı renklerde kalemlerle bir şeyler çizerken bana unutmuş kendi konuşuyordu. Sonra kağıt alırken önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok yorgun, orada kalmak istiyor ne yazık ki gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” anlattı. O yıl başka başka bir kurumda çalışmaya. O çocuk gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır’la karşılaştım. Bana tanıdı, “Hoca!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü ve sinirlendi; bana gizlemedi. Rahman sonraki zamanlarda birçok Kriminal olaylara karışarak polis kayda işlenmiş. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu gençlerin bakıldığı bir koruma yurduna yerleştirilmiş. Bütün çabalarımıza karşılık o çocuğu kurtaramayan olduk.